به پایگـــاه خبری و تحلیلی ورزش هرمزگـــان خوش آمدید...
۱۳۹۳ دوشنبه ۱ دي |ساعت: 3:45 عصر

سیاسی از اول استقلالی بوده / د...
عضو هیات رئیسه فدراسیون گفت: «کفاشیان در جلسات اخیر به طور ع...
رویانیان: والله جهانشاهی را نم...
مدیرعامل سابق باشگاه پرسپولیس گفت:خدا کند اتفاقات به گونه ای...
بی‌توجهی به ۲ قهرمان ملی‌پوش ق...
قشم که در حال حاضر به عنوان محروم‌ترین شهرستان از نظر برخورد...
آشوری : عرصه خبر صحنه تجلی خلا...
بدون شک با تلاش وقفه ناپذیر اهالی رسانه شاهد ارتقای جایگاه ا...
چرا تیم ملی صعود نکرد
جام جهانی برای ایران به پایان رسید؛ درست مثل سه دوره قبل اما...
ابهامات در جریان پرونده دستگیر...
خبرگزاری رویترز از دستگیری چهارمین متهم در ارتباط با پرونده ...
تصاویری از حمله حامیان غزه به بازیکنان اسرائیلی/ غاصب‌ها در زمین کتک خوردند!
تصاویری از حمله حامیان غزه به بازیکنان اسرائیلی/ غاصب‌ها در زمین کتک خوردند!
گزارش تصویری از حاشیه دیدار تیمهای فوتبال ایران و بوسنی
تصاویر حاشیه‌ ای دیدار تیم‌های فوتبال ایران و نیجریه
تصاویری از حمله حامیان غزه به بازیکنان اسرائیلی/ غاصب‌ها در زمین کتک خوردند!
گزارش تصویری از حاشیه دیدار تیمهای فوتبال ایران و بوسنی
تصاویر حاشیه‌ ای دیدار تیم‌های فوتبال ایران و نیجریه
آرشیو خبر کد مطلب: 2388     

بازهم دسته گلی از سازمان فرهنگی ورزشی شهرداری،اما چه گلی!

مسابقه اسب‌دوانی در بندرعباس، هفته گذشته در حالی برگزار شد، که نگرانی‌های متعددی درباره وضعیت پیست، محل برگزاری مسابقه ونحوه میزبانی سازمان فرهنگی ورزشی شهرداری، وجود دارد.
۱۳۹۲ سه شنبه ۲ مهر ساعت 12:15

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی ورزش هرمزگان-خبر ورزشی،مسابقه اسب‌دوانی در بندرعباس، هفته گذشته در حالی برگزار شد، که نگرانی‌های متعددی درباره وضعیت پیست، محل برگزاری مسابقه ونحوه میزبانی سازمان فرهنگی ورزشی شهرداری، وجود دارد.

روز پنج‌شنبه، 28 شهریورماه، دومین دوره مسابقات اسب‌دوانی استان هرمزگان، به میزبانی سازمان فرهنگی ورزشی شهرداری بندرعباس، برگزار شد.

برای دیدن این مسابقه به جاده راه‌آهن بندرعباس رفته‌ایم، چرا که شنیده‌ایم پیستی در جاده راه‌آهن این شهر، برای برگزاری این دوره از مسابقات احداث شده. پیدا کردن پیست اما، کار چندان ساده‌ای نیست. نه از تابلو خبری هست و نه از نشانه‌ای. با کلی چشم‌ چرخاندن و هزار جور حدس و گمان زدن و تماشای دوردست‌ها، متوجه می‌شویم که چیزی شبیه به یک ورودی را رد کرده‌ایم. دنده‌عقب می‌گیریم و با وحشت از کنار کامیون‌هایی که برایمان بوق می‌زنند رد می‌شویم و خود را به ورودی می‌رسانیم.

هنوز از وحشت دنده‌عقب گرفتن در جاده خلاص نشده‌ایم که وضعیت خود ورودی نگران‌مان می‌کند. چیزی است شبیه یک معبر کاملا خاکی که هر آن امکان فرو رفتن ماشین تا کمر، در آن وجود دارد. کما اینکه این مسئله برای یک وانت که به قصد شرکت در مسابقه به آنجا آمده ، اتفاق می‌افتد. بلاخره با هزارجور تدبیر و از اینور برو و از آنور نرو، به محل برگزاری مسابقات می‌رسیم.

هوا بسیار گرم است و چیزی که می‌بینیم شباهت چندانی به یک پیست واقعی ندارد. محیطی کاملا بیابانی است که فقط قسمت‌هایی از آن را با لودر، صاف کرده‌اند. باقی همه تپه است و خاک و سنگ.

کنار پیست، جمع کوچکی از مردان، زنان و بچه‌های قد و نیم قد، برای تماشای مسابقه جمع شده‌اند که مدام هم، به تعدادشان اضافه می‌شود. زیر آفتاب سوزان ایستاده‌اند، و همه چیز در همه جا، کاملا خاکی است. لباس‌ها، صورت بچه‌ها، تن اسب‌ها، و غیر از هفت یا هشت صندلی پلاستیکی، جایی برای نشستن هم وجود ندارد. همه چیز بیش از حد انتظار، بدوی است.

اسب‌ها و آدم‌ها در کنار هم، هر کدام به کاری مشغولند. در همان ابتدای ورودمان، متوجه می‌شویم که سوارکاران و صاحبان اسب‌، ابدا از وضعیت پیست راضی نیستند. می‌روم بین شرکت‌کنندگان و ازشان می‌پرسم مسئله چیست؟

*آیا پیست استاندارد است؟*

یکی از شرکت‌کنندگان که دهنه‌ی اسب ابلقی را در دست دارد، و حسابی کلافه و نگران به نظر می‌رسد، درباره شرایط پیست با عصبانیت می‌گوید: زمین پیست اصلا هموار نیست، در قسمت‌هایی از پیست، پای اسبم تا ساق در خاک فرو می‌رود و این می‌تواند به اسب صدمه جدی بزند.

این اسب‌سوار که از میناب برای شرکت در این مسابقه آمده ، ادامه می‌دهد: میناب با اینکه شهرستان کوچکی است، اما پیست قابل قبول‌تری دارد. این برای بندرعباس به عنوان مرکز استان عیب بزرگی است که وضعیت پیست‌ اسب‌دوانی‌اش تا این اندازه غیر استاندارد باشد.

یکی دیگر از شرکت‌کنندگان با ناراحتی وسط حرف نفر اول می‌پرد و می‌گوید: وضعیت پیست سال قبل به مراتب بهتر از امسال بود. با طعنه اضافه می‌کند: این قضیه مصداق همان جمله سال به سال بهتر از پارسال شده و این اصلا برای ما قابل قبول نیست.

توی شلوغی گپ و گفت با شرکت‌کنندگان، که دورمان حلقه زده‌اند و هر کس از هر دری حرف می‌زند پیرمردی هست که صاحب اسب کهری است و یکریز غر می‌زند. در جواب من که بهش یادآوری می‌کنم آیا بیمه اسب‌ می‌تواند جلوی ضررهای احتمالی ناشی از خرابی پیست را بگیرد، با عصبانیت فریاد می‌زند: بیمه برای اسب است، اما اگر سوارکار به دلیل غیراستاندارد بودن پیست، گردنش بشکند، بیمه اسب چه فایده‌ای به حال جوانی از دست رفته‌ی سوارکار دارد؟

به پیست نگاه می‌کنم. در قسمت‌هایی از پیست به خصوص سر پیچ‌ها، پستی و بلندی غیر قابل انکاری وجود دارد. با این حال، تعدادی از مسئولین سازمان فرهنگی ورزشی شهرداری که در محل مسابقه حضور دارند، با تکذیب وضعیت بد پیست، اعلام می‌کنند که زمین از استانداردهای لازم برای برگزاری مسابقه برخوردار هست، و لازم نیست شرکت‌کنندگان در این خصوص نگرانی خاصی داشته باشند.

هرچند این گفته‌ی مسئولین سازمان فرهنگی ورزشی شهرداری، با اطمینان بیان می‌شد، و علی‌رغم همه تاکیدشان به استاندارد بودن پیست، کمی بعد، نقطه شروع و پایان مسابقه، نه یک بار، بلکه دو بار تغییر می‌کند. خط های سفید جا به جا می‌شوند و مدام درباره‌ی اینکه بهتر است چه مسیری جایگزین شود، بحث وجود دارد. حتی چیزی در حدود 50 متر از مسیر مسابقه حذف می‌شود. با این حال هنوز مصرانه معتقدند که پیست استاندارد است و جای هیچ نگرانی نیست.

بعد از همه‌ی این حرف و حدیث‌ها و جا به جایی مسیر و نقاط شروع و پایان و تغییر مداوم مواضع، بلاخره مسابقه برگزار می‌شود. در نهایت، بعد از رقابت در سه مرحله، اسب‌ دلدل، به سوارکاری یعقوب رنجبری، در جایگاه اول، اسب آذرخش، به سوارکاری مهران دورانی در جایگاه دوم، و اسب یاغی به سوارکاری مسعود صالحی در جایگاه سوم، قرار می‌گیرند.

*چرا هیئت سوارکاری استان مسابقه را غیرقانونی می‌داند؟*

یکی از نقاط قابل ابهام برای ما اما، این است که متوجه می‌شویم، هیئت سوارکاری استان نه تنها در برگزاری این رقابت با سازمان فرهنگی ورزشی شهرداری همکاری نداشته، به عکس، قبل از برگزاری این مسابقه، به شرکت کنندگان اعلام کرده که این رقابت را غیرقانونی می‌داند.

بعد از اتمام مسابقه، برای پیگیری این مسئله، با حسین روحی، نائب رئیس هیئت سوارکاری استان تماس می‌گیرم از او می‌پرسم چرا هیئت در برگزاری این مسابقه با سازمان فرهنگی ورزشی شهرداری همکاری نداشته است.

روحی در پاسخ، ضمن انتقاد شدید از عملکرد سازمان فرهنگی ورزشی شهرداری، در برگزاری این رقابت اعلام می‌کند: ما قبل از برگزاری این مسابقه، از مکان مورد نظر بازدید کردیم، و در همان زمان هم، به سازمان فرهنگی ورزشی شهرداری اعلام کردیم که این پیست به هیچ عنوان از استانداردهای لازم برخوردار نیست.

وی با تاکید بر این مسئله که لازم است هر نهادی، جایگاه و وظایف خود را بشناسد تذکر داد: همانگونه که شایسته نیست ما در حوزه مسائل شهری اظهار نظر کنیم و یا دخالتی در این حوزه داشته باشیم، شهرداری هم حق دخالت در مسائل یک هیئت ورزشی تخصصی را ندارد.

نائب رئیس هیئت سوارکاری استان با رد این مسئله که پیست از استاندارهای لازم برخوردار بوده است، اعلام کرد: هیئت سوارکاری نظر تخصصی خود را پیش از مسابقه هم اعلام کرده. پیست به خصوص در قسمت پیچ‌هایش خطرناک بود و طبق بررسی‌های ما، اگر بیش از دو سوارکار در پیچ‌ها، در کنار هم قرار می‌گرفتند حتما با هم برخورد می‌کردند.

روحی با ناراحتی تاکید می‌کند: وقتی به نظرات ما، به عنوان متخصصین این حوزه توجه نکنند، وضعیت همان چیزی می‌شود که مشاهده کردید.

*ضرورت برگزاری این مسابقه چه بود؟*

به مشاهداتم فکر می‌کنم. به نظر می‌رسید که پیست کاملا با شتاب‌زدگی ساخته شده است، آن هم در برهوتی که هیچ امکانات اولیه‌ای، برای میزبانی یک اتفاق ورزشی وجود نداشت. نه از آب خبری بود، نه از سرویس بهداشتی، و من آنجا مدام به این مسئله آزاردهنده فکر می‌کردم که در صورت وقوع یک اتفاق غیرمنتظره یا بروز حادثه‌ای برای یکی از شرکت‌کنندگان یا تماشاچیان، اصلا چه تدابیری برای کمک‌های اولیه در نظر گرفته شده؟ و با توجه به اینکه هیچ آمبولانسی را هم، در محل مسابقه پیدا نکردم، اصلا چه امکانی برای رسیدن فوری ماشین آمبولانس به محل حادثه در نظر گرفته‌ شده بود؟ بدون آنکه ریسک گم کردن ورودی برای آمبولانس وجود داشته باشد، یا حتی در صورت یافتن ورودی که نه تابلویی دارد، نه نشانه‌ای، اصلا چه تضمینی هست که آمبولانس تا پنجره توی معبر خاکی گیر نکند و جان مصدوم به خطر نیفتد؟

باید دید چه مسئله‌ای، آنچنان ضروری بوده، که سازمان فرهنگی ورزشی شهرداری را، مجاب کرده، بدون در نظر گرفتن استانداردهای لازم برای ایجاد یک پیست، و یا محل برگزاری یک مسابقه، این رقابت را برگزار کند؟ و اینکه آیا بهتر نبود درباره این مسئله با شتاب‌زدگی کمتری عمل می‌شد؟ امکانات سنجیده می‌شد و نیازسنجی‌ها لحاظ می‌شد؟

هرچند در ضرورت برگزاری اینگونه رقابت‌ها هیچ شبهه‌ای وجود ندارد و با علم به این مسئله که مسابقات ورزشی روح اجتماع را، طراوت می‌بخشد و جامعه را در مسیر سلامت به پیش می‌برد، آنچه در این میان قابل تاکید است، آن است که برگزاری یک مسابقه، قطعا ضروری‌تر از امینت جان شرکت‌کنندگان و یا تماشاچیان مسابقه نیست.

ضروری است که به یاد داشته باشیم برای برگزاری یک رقابت، ابتدا باید به امینت و رفاه حال شرکت‌کنندگان توجه کنیم. در غیر اینصورت، شیرینی یک رقابت سالم، در کام‌ها تلخ و اعتماد‌ مردم، جای خود را به بدبینی خواهد داد و این مسلما چیزی نخواهد بود که مورد نظر برگزارکنندگان یک اتفاق فرهنگی- ورزشی باشد.
 

 


زهرا موثق-ایسنا


تا کنون نظری برای این خبر ارسال نشده است
مسئولیت نوشته ها بر عهده نویسندگان آنهاست و گذاشتن آنها به معنی تائید نظرات آنها نیست.
فرستنده: *  
پست الکترونیکی:
نظر : *  
پیاده سازی شده توسط تحریریه ، شرکت نرم افزاری الفبای ایده برتر